Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Ο Καραγκιόζης και φέτος στη Μοφκίτσα!

Τρέξατε! Τρέξατε! Τo Σάββατο 5 Αυγούστου, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, στο θεατράκι του χωριού μας, οι μικροί και οι μεγάλοι μας φίλοι θα παρακολουθήσουν και πάλι την καθιερωμένη πια παράσταση Καραγκιόζη, από το Παραδοσιακό θέατρο σκιών Χρήστου Πλέσσα. Ελπίζουμε ότι και φέτος θα μας εμπιστευθείτε για να περάσετε μια όμορφη και ευχάριστη βραδιά! 
Είσοδος ελεύθερη!
Το Διοικητικό Συμβούλιο του συλλόγου  υπόσχεται να συνεχίσει την προσπάθεια για μεγαλύτερη συμμετοχή στην εκδήλωση αυτή που έχει γίνει πλέον θεσμός! 

Σας περιμένουμε!

Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

MOFKITSA RUN 2017


Στις 9 Σεπτεμβρίου 2017, o Εξωραϊστικός και Πολιτιστικός Συλλόγος Ταξιαρχών Ηλείας “Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ” διοργανώνει τον 2ο αγώνα τρεξίματος με την επωνυμία «MOFKITSA RUN», ένα μεγάλο αθλητικό γεγονός για τον Νομό Ηλείας. 
Η εκκίνηση θα δοθεί στις 17:30 του Σαββάτου και ο τερματισμός θα γίνει στο χωριό Ταξιάρχες. Ο στόχος του διοργανωτή με αυτό το αθλητικό γεγονός είναι η ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς του παραδοσιακού χωριού και η προώθηση του αθλητικού τουρισμού, δίνοντας έμφαση στην ιστορική ταυτότητα και τη φυσιογνωμία όλης της περιοχής του Δήμου. 

ΑΓΩΝΑΣ 12 ΧΛΜ
Το συνολικό μήκος της διαδρομής είναι 12χλμ με συνολική υψομετρική τα 460μ και η σύσταση του αποτελείται από 75% ασφαλτωμένους οδικούς δρόμους και 15% χωμάτινους αγροτικούς δρόμους. Η διαδρομή ξεκινά κατηφορικά και περνά μέσα από τον οικισμό των Ταξιαρχών και συνεχίζει έως το χωριό Λέπρεο. Από το 5ο χλμ η κλίση γίνεται ανηφορική και οι αθλητές κατευθύνονται προς τα Ρεβελαίικα και την Φασκομηλιά. Από εκεί ξεκινά το χωμάτινο κομμάτι που καταλήγει και πάλι στους Ταξιάρχες.

ΠΑΙΔΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ 1,5ΧΛΜ
Το Σάββατο 9 Σεπτεμβρίου και ώρα 17:45 θα δοθεί η εκκίνηση του παιδικού αγώνα τρεξίματος 1,5χλμ. Η εκκίνηση και ο τερματισμός θα γίνουν στο χωριό των Ταξιαρχών και οι μικροί αθλητές θα τρέξουν μέσα στον οικισμό. Η συμμετοχή στον παιδικό αγώνα είναι ΔΩΡΕΑΝ.

ΠΑΡΟΧΕΣ ΠΡΟΣ ΑΘΛΗΤΕΣ
*Κατά μήκος της διαδρομής έχουν τοποθετηθεί 3 σταθμοί ανεφοδιασμού που θα παρέχουν σε κάθε αθλητή: Νερό, χυμό, μπανάνα, μπισκότο αλμυρό και γλυκό. Κάθε σταθμός θα έχει εθελοντές με γνώσεις πρώτων βοηθειών και φαρμακείο.

*Κατά τη διάρκεια του αγώνα, φωτογράφοι θα είναι τοποθετημένοι σε σημεία ενδιαφέροντος για να απαθανατίσουν τους Αθλητές. Όλο το φωτογραφικό υλικό θα διατεθεί δωρεάν στο internet 7 ημέρες μετά τον αγώνα.
*Όλοι οι αθλητές που τερματίζουν, παραλαμβάνουν αναμνηστικό μετάλλιο και T-shirt

*Με τη λήξη του αγώνα , θα γίνουν οι απονομές επάθλων στους: 3 πρώτους άντρες, 3 πρώτες γυναίκες της γενικής κατάταξης καθώς και στον πρώτο άνδρα και γυναικά με καταγωγή τη Μοφκιτσα.

*Με την οριστική λήξη του αγώνα θα ξεκινήσει γλέντι με φαγητό και ποτό!

ΟΔΗΓΙΕΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

https://docs.google.com/forms/d/e/1FAIpQLSf4jvqbiA-sK2lnRhKX5OgFavq-hcLZk156Va0hBSM1KBBeVg/viewform

Για την έγκυρη συμμέτοχη στα αγωνίσματα του 2ου αγώνα: Mofkitsa Run, οι αθλητές θα χρειαστεί να καταβάλουν το ποσό των 10 για τη συμμετοχή τους στον αγώνα η το ποσό των 20 ευρώ για τη συμμετοχή τους στον αγώνα και το γλέντι, με κατάθεση στον Αριθμό Λογαριασμού Εθνικής Τράπεζας: 346/768205-08 IBAN: GR 92 0110 3460 0000 3467 6820 508 . Δικαιούχοι η Πρόεδρος του Συλλόγου Θεοδώρα Παναγοπούλου και η Ταμίας Ασπασία Κουτσουρούπα.

Επίσης θα πρέπει να αναφέρεται το όνομα του δρομέα σε περίπτωση που αυτός δεν είναι ο καταθέτης. Προσοχή η μεταφορά χρημάτων ηλεκτρονικά από άλλη τράπεζα θεωρείται έμβασμα και επιβαρύνεται από την τράπεζα με προμήθεια 3 ευρώ.

ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ
https://www.facebook.com/mofkitsaRun
τηλ: 6939919752
video: https://www.youtube.com/watch?v=W_n_MWOF4LM

Κυριακή, 11 Ιουνίου 2017

Ένα «αντίο» για την Κατερίνα…


















Δυστυχώς σήμερα βρίσκομαι στη δυσάρεστη θέση, να ανακοινώσω ένα πολύ θλιβερό γεγονός. Η πατριώτισσά μας, η φίλη μας,  Catherine Barnes Mocque, από σήμερα δεν είναι πια μαζί μας. Ξεκίνησε για το μεγάλο ταξίδι… Έφυγε από τη ζωή στο Παρίσι, αφού "πάλεψε» με τον καρκίνο. Όμως δεν τα κατάφερε και έτσι σήμερα έφυγε από κοντά μας, σε ηλικία 59 ετών. Κάθισα να γράψω βουρκωμένος και στεναχωρημένος τον επίλογο ενός σπουδαίου ανθρώπου που ήρθε στο χωριό μας τα τελευταία χρόνια και το αγάπησε ..και μας αγάπησε.. και την αγαπήσαμε όλοι οι χωριανοί και οι φίλοι.
Αχ! βρε Κατερίνα γίναμε φτωχότεροι…
Έφυγες τόσο σύντομα, απάνω που σε είχαμε συνηθίσει. Τα λόγια και τα συναισθήματα φτωχά, ανήμπορα να περιγράψουν το μέγεθος της απώλειας. Μας αφήνεις και φεύγεις… Μας αφήνεις όμως με όμορφες αναμνήσεις. Είμαστε όλοι χαρούμενοι που σε γνωρίσαμε. Γνωρίσαμε, τους φίλους και συγγενείς σου που έφερες στο χωριό μας. Αυτά τα όμορφα μας αφήνεις και με αυτά θα σε θυμόμαστε και θα μας ταξιδεύεις.
Πατρίκ φίλε μας, εκ μέρους όλων των χωριανών και φίλων τα θερμά μας συλλυπητήρια. Όλοι εμείς αποχαιρετούμε την δική μας Κατερίνα και δηλώνουμε πως δεν θα την ξεχάσουμε ποτέ. Θα είναι πάντα στην καρδιά και στη σκέψη μας. Είναι σίγουρο ότι θα μας λείψεις Κατερίνα…
"Οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν ξεχνιούνται...και εσύ δεν πρόκειται να ξεχαστείς..."

Κατερίνα καλό ταξίδι...

Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Επίσκεψη των μελών του συλλόγου στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ
Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" προγραμματίζει  επίσκεψη με ξεναγό στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης, στις  7/05/2017 ημέρα Κυριακή. 
Τιμή εισιτηρίου 5 Ευρώ /άτομο.
Διάρκεια ξενάγησης 1:30 ώρα 
Δηλώσεις συμμετοχής γίνονται δεκτές έως και  τη Δευτέρα 1/05/2017 στο τηλέφωνο:  6932-711290 (Μάνθος Κατσάμπουλας)   

Ο/Η Ξεναγός (Προσφορά του συλλόγου)

(Για την ώρα επίσκεψης θα υπάρξει ενημέρωση) 
 

       Ο Γραμματέας                Η Πρόεδρος
Μάνθος Κατσάμπουλας      Ντόρα Παναγοπούλου                       

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Βακούφια (Από την ιστορία της περιοχής μας)

(Επιμέλεια: Μαρία Κανελλοπούλου-Μάνθος Κατσάμπουλας)

Η λέξη μαγκούφια: βακούφια: τουρκ. Wakf αφιέρωμα.
Σύμφωνα με τον Οθωμανικό νόμο που για αιώνες καταδυνάστευε την πατρίδα μας, βακούφια ήσαν τα πράγματα ή τα κτήματα που είχαν αφιερωθεί για την εξυπηρέτηση ευαγών ιδρυμάτων και κοινωφελών σκοπών, δηλαδή τεμένων , πτωχοκομείων κλπ. υπέρ κυρίως του τουρκικού λαού.
Το συστατικό έγγραφο (βακουφναμέ) συντασσόταν ενώπιον του Kαδή (ιεροεξεταστή). Ειδικό υπουργείο στην Κων/πολη το Εβκαφ  Ναγαρετή είχε την εποπτεία των βακουφιών. Βακούφια μπορούσε να συστήσει ο σουλτάνος, η μητέρα του (βαλιντέ σουλτάνα) αλλά και  σύσταση από ιδιώτες. 
Κατά την διάρκεια της τουρκοκρατίας οι ιδρυτές απέβλεπαν κυρίως να αποφύγουν την δήμευση ή κατάσχεση των περιουσιών τους από Οθωμανούς.
Διακρίνονται σε δυο κατηγορίες: α) στα κτίρια που χρησιμοποιούσαν για τεμένη, σχολεία, κλπ. και β) στα κτήματα που εκμίσθωναν τα ευαγή ιδρύματα για τη λειτουργία τους.
Βακούφια μπορούσαν να συσταθούν υπέρ των Χριστιανικών ναών και μονών.
Πολλές φορές οι τούρκοι εξολόθρευαν όλο το σόι, οπότε οι περιουσίες τους περνούσαν στην εκκλησία. Επίσης και σε οικογένειες που μετανάστευαν επικηρυγμένες από τον δυνάστη περνούσαν οι περιουσίες τους στην εκκλησία.
Πολλοί άτεκνοι χάριζαν τις περιουσίες τους οι ίδιοι στην εκκλησία. Έτσι ο λαός ταύτισε τα βακούφια (μαγκούφια) με τα έρημα. Θεωρούσαν τις περιουσίες των ατέκνων καταραμένες  και απέφευγαν να τις κληρονομήσουν για να μην πάρουν την κατάρα της ατεκνίας.
Γνωστή σε εμάς είναι η παροιμία που λεγόταν από τους παππούδες μας στη Μοφκίτσα. "Τα έρμα σε έρμα πάνε" αλλά και οι κατάρες "έρμα και μαγκούφια να μείνουν, στις εκκλησιές να πάνε".
Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας και σύμφωνα με το πρωτόκολλο του Λονδίνου περιέρχονταν τα βακούφια των τούρκων στην ελληνική κυβέρνηση. Σήμερα εξακολουθούν να γίνονται δωρεές σε ευαγή ιδρύματα και μητροπόλεις  ακίνητα κυρίως αγάμων ή άτεκνων ανθρώπων, δεν λέγονται βακούφια αλλά απλά δωρεές.

Φόροι και δοσίματα της σκλαβιάς

Οι ραγιάδες (υπόδουλοι) πλήρωναν φόρους και δοσίματα στο Δοβλέτι (τουρκικό κράτος) πολλούς και πολυώνυμους. Εκτός από το χαράτσι που ήταν προσωπικός, όλοι οι υπόδουλοι πλήρωναν φόρους με βάση την ιδιοκτησία, την παραγωγή και την διακίνησή της.
Χαράτσι: Το πλήρωναν όλοι οι άνδρες "γκιαούρηδες" από 13 χρόνων μέχρι τα γηρατειά. Δεν πλήρωναν οι γυναίκες, οι ιερείς, οι γέροντες και οι ανάπηροι. Ήταν προσωπικός φόρος για να έχει το δικαίωμα ο ραγιάς "να φέρει το κεφάλι του στους ώμους του" όπως έγραφε το "Κεάτ" η απόδειξη που έπαιρνε πληρώνοντας το. Οι πλουσιότεροι πλήρωναν ακριβότερα και ο φόρος τους λεγόταν "αιλά" 12 γρόσια το χρόνο, οι μικροκτηματίες και οι έμποροι το "Εφσάτ" (6 γρόσια), οι τελείως ακτήμονες το "Έτνα" 3 γρόσια. Ο φόρος κανονιζόταν κατά βιλαέτι από τον πασά ανάλογα με τα χαρτιά (ατομικά δελτία υπόχρεων). Στο βιλαέτι ο Μπέης με τους δημογέροντες και τον δεσπότη τα μοίραζαν κατ' αναλογία στα χωριά και εκεί ο προεστός του χωριού μαζί με τον παππά υποχρεωνόταν να κανονίσουν ανάλογα με την οικονομική και οικογενειακή κατάσταση του καθ' ενός το ποσό που θα πλήρωνε.
Χαριτσιγιές ή δέκατα:  Η δεκάτη 1/10 της ακαθόριστης γεωργικής παραγωγής (σητιρά, όσπρια, λάδι, λινάρι, κουκούλι, κα. Στην πραγματικότητα ήταν το 1/7 και όχι το 1/10.
Μπενταάτ και Μπάλτα. Ήταν τα διόδια για τα μετακοινούμενα προϊόντα γεωργικά αλλά και μονοπωλιακά (αλάτι).
Χαρατζεραζι, αβαέτια, τιμιράτα και μαφρουσάτια: Ήταν υποχρεωτικές στο Μώρα Βαλεσή της Τρίπολης (γεν. διοικητή) για τα έξοδα του σεραγιού. Τι ποσοστό που θα πλήρωνε κάθε βιλαέτι το κανόνιζε κατά τις ανάγκες του ο πασάς.
Μετζέλι, νταχήλ ντεριέ: Ήταν εισφορές για τα έξοδα των αξιωματούχων του βιλαετιού.
 Αγιάνη: Επισημότερου τούρκου.
Βοεβόδα: Διοικητή στρατιωτικής επαρχίας.
Μπελούκμπαση: Αστυνόμου
Κατή: Δικαστή
Αγάδων:  Γαιοκτημόνων που διοικούσαν πολιτικά ή στρατηγικά.  (Αγάς διοικούσε και την Μοφκίτσα) αλλά και ομάδα δημογερόντων ή γερόντων που έπαιρναν μισθό 500 γρόσια το εξάμηνο.
Μπουμπασίρι και τζερεμέδες: Ήταν τα διοικητικά και δικαστικά έξοδα που τα καθόριζαν κατά την κρίση τους ο Μπέης (άρχοντας, κύριος που έφερε το τίτλο κατώτερου Οθωμανού ευγενούς), ο Κατής, ο Βοεβόδας, ο Αγάς.
Αμπελιάτικο ή στρεμματιάτικο: Κάθε στρέμμα σταφίδας ή αμπελιού πλήρωνε το χρόνο 10 παράδες αν ήταν ιδιόκτητα χωράφια ή 45 παράδες αν ήταν δημόσια.
Σαλαριά: Εισφορά  στον ιδιοκτήτη του τσιφλικιού από τον ζευγολάτη για κάθε ζευγάρι βόδια μισό βιτσέλι το χρόνο. Γι αυτόν που δεν είχε δικά του βόδια αλλά δούλευε με ξένα πλήρωνε το 1/4 βατσελιού τον χρόνο.
1 βατσέλι = 38 περίπου κιλά.
Ρέσμι  ιλακ ή νόμιστρο: Δικαίωμα βοσκής των κοπαδιών στα λειβάδια 2 παράδες το ζώο (πρόβατο ή κατσίκα). 1 γρόσι ασημένιο νόμισμα ισοδυναμούσε με 40 περίπου παράδες.
Ρέσμι  ζιντζιέ (κρασιού), ρέσμι μιρέ (λαδιού), ρέσμι γιαυλάκ (σανού) και ρέσμι άλλων προϊόντων (τυριού, μαλλιού, βελανιού, λιναριού, κα.)
Αγγαρείες: Ήταν η αναγκαστική προσφορά εργασίας, για εκτέλεση σημ. έργων αλλά και στους αξιωματούχους τούρκους από τον σεϊζη (σωματοφύλακας) ως τον πασά.
όλα αυτά πλήρωναν οι Μοφκιτσάνοι όπως και οι κάτοικοι των γύρω χωριών κατάσταση που βύθιζε στην ανέχεια, την αμάθεια και την εσωστρέφεια.
Οι τούρκοι εύρισκαν τον τρόπο να ξεφύγουν ή να τους φορτώσουν στην ράχη του ραγιά.
Το πιο άσχημο όμως ήταν ότι όλους τους παραπάνω φόρους  και εισφορές στο Δοβλέτι τους παραχωρούσε για την είσπραξη σε ενοικιαστές κι αυτοί σε υπονοικιαστές.
Αυτοί μαζί με την αυθαιρεσία, την απληστία, την ασυδοσία που κυριαρχούσαν τότε στο τούρκικο κράτος γίνονταν βαρύτεροι έως εξοντωτικοί κυρίως για τους ακτήμονες ή τους μικροιδιοκτήτες.
Τα τσιφλίκια τους κτήματα των αγάδων γαιοκτημόνων, των κεφαλοχωριών (Καρίγεδων) τα εκμίσθωναν οι αγάδες στους ραγιάδες καλλιεργητές κατά τρεις τρόπους.
α) Στο μισακό ή συντροφικό. Ο ιδιοκτήτης έβαζε τα χωράφια, ο μισακάτορας ή μισακολόγος την δουλειά. Στην συγκομηδή αφαιρπούσαν τα έξοδα (τον σπόρο, εργαλεία, κ.α) τα δοσίματα, το υπόλοιπο μοιραζόταν στη μέση.
β) Στο τριτάρικο ο ιδιοκτήτης έβαζε μόνο τη γη, το χωράφι, ο καλλιεργητής όλα τα έξοδα και αφού αφαιρούσαν τα δοσίματα, έπαιρνε ο ιδιοκτήτης τρία μερτικά και ο καλλιεργητής τριτάρης έξι.
Στον Κάμπο το τριτάρικο ήταν η πιο διαδεδομένη μίσθωση.
γ) Στο γιώμορο ο ιδιοκτήτης νοίκιαζε τα χωράφια, προπληρωνόταν το ποσό που κανόνιζαν και ο καλλιεργητής έπαιρνε όλη την παραγωγή, αφού έπαιρνε φόρους και δοσίματα πάνω του.
Έτσι ζούσαν εκείνα τα χρόνια οι Μοφκιτσάνοι. Το χωριό μας είχε έντονη τούρκικη παρουσία, αγά γαιοκτήμονα δηλ. ο οποίος είχε και κονάκι "Πυργάκι" καθώς Σκουτέρ-Αγά, αγά που κυβερνούσε τα κοπάδια, κάτι σαν τσέλιγκα αγά.
Και βρήκαν τη δύναμη όπως και οι άλλοι Έλληνες να ξεσηκωθούν και το μέσα απ' την ανέχεια, την αμάθεια και την δυστυχία να πετύχουν το θαύμα της απελευθέρωσής τους.

Στοιχεία για τους φόρους των Ελλήνων πήραμε από το σχετικό βιβλίο του Ντίνου Ψυχογιού και την εγκυκλοπαίδεια  Πάπυρος Larousse Britannica.

Τετάρτη, 5 Απριλίου 2017

Ευχές για το Πάσχα!

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" εύχεται ολόψυχα το Άγιο Φως της Ανάστασης να καταυγάσει τις ψυχές όλων μας και να φέρει ευλογία σε κάθε βήμα μας στο ταξίδι της ζωής. Το Πάσχα είναι μια μοναδική ευκαιρία επιστροφής στην αλληλεγγύη και την ελπίδα στις εποχές που διανύουμε! Ευχόμαστε Χρόνια Πολλά, Καλό Πάσχα και Καλή Ανάσταση σε όλο τον κόσμο!

Σάββατο, 1 Απριλίου 2017

Τον τόπο που αγαπήσαμε…

Πάλι πιάστηκα με το όμορφο, νοσταλγικό και συγκινητικό ποίημα, της αγαπητής πατριώτισσας Κατερίνας Μπαχάρη - Κουτσουνά  που μας φέρνει γλυκές θύμισες από την αγριεμένη νιότη...ένα όμορφο ποίημα και το οποίο δημοσιεύω, δηλώνοντας ενθουσιασμένος για την όμορφη προσέγγιση όλων των θεμάτων που καταπιάνεται. Μας μιλά για τις θύμισες της νιότης μας και τις καταβολές μας αλλά και την ομορφιά του χωριού μας της Μοφκίτσας.
Μιλά για τον μακροχρόνιο μόχθο των γονιών μας, τη σκληρή δουλειά όλων των κατοίκων του χωριού μας γιατί ακριβό το δώρο της ζωής. Κόποι ανείπωτοι, ποτάμια ο ιδρώτας, κορμιά αντρειωμένα που αντιστέκονται, που στύβουν τις πέτρες μέσα στα χέρια τους, ατρόμητοι κι ακατάβλητοι, για να γευτούν τη Δημιουργία.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε, έχοντας ζήσει και συμμετάσχει από παιδιά, στους κόπους, τις αγωνίες, τις απογοητεύσεις, μα και στις μεγάλες χαρές των κατοίκων του.
Περπατώντας τα Μοφκιτσάνικα  σοκάκια, βιώνουμε τα όνειρα της νιότης και ζούμε τις αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων. Ζήσαμε τον κύκλο της ζωής του χωριού μας μέρα με τη μέρα, χρόνο με το χρόνο.  
Σε έναν τέτοιο όμορφο τόπο γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και γι αυτό τον  αγαπάμε…

Μάνθος Κατσάμπουλας

ΜΟΦΚΙΤΣΑ
 (Το ποίημα δημοσιεύθηκε στο FB στις 31/3/2017 από την Κατερίνα)

Ανασασμός, πνοή ζωής τ´αγέρι του χωριού μου!
Με πλάνεψε και του ´δωκα την άπλα του κορμιού μου
 
και της καρδιάς την πεθυμιά και της ψυχής το εύρος.
Βουνά μου, όνειροβούνια μου, ελάτε σεις κοντά μου
να μου θυμήστε τα παλιά τα περπατήματά μου.
Πάτε ραχούλες παρακεί να σιγοτραγουδήσω,
από τον ύπνο το βαθύ τον κόσμο να ξυπνήσω !
Να δώσω σκήπτρο βασιλιά στην όμορφη Μοφκίτσα,
κερί στην Άγια Δέσποινα και σ´όλα τα ξωκλήσια !
Στους κάμπους και στις ρεματιές,βουνοπλαγιές και δάση,
να πάρουν την αγάπη μου, να δώσουν την πνοή τους.
Στ´αλώνια τα πετράλωνα, χερόβολα χρυσόβουλα,
τ´άλογα να γυρίζουνε στο μεσιανό το στύλο.
Στο ζευγολάτη τ´άλογα, τα βόδια και τ´αλέτρι
 
και στο βοσκό τα πρόβατα, τα στέρφα, τα γαλάρια.
Τα γίδια να ´ναι στο βουνό, τα πρόβατα στον κάμπο.
Ει,ει,ει,εεε, ν´ακούω τη Νιόνενα να λέει, ν´αντιλαλούν οι κάμποι!
Να βλέπω τον πατέρα μου νέο και καβαλάρη,
που ο μόχθος του τον έκαμε γέρο, ν´αναρωτιέται.
Να βλέπω και τη μάνα μου ίσια σαν κυπαρίσσι,
που ελύγισε κι ακούμπησε κορμό.  κλωνιά στο χώμα.......
Εκεί ´ναι κι όλοι οι χωριανοί σε γάμους, πανηγύρια
και τα παιδάκια στο σχολειό κι ο δάσκαλος σιμά τους.
Οι βρύσες οι νερόβρυσες με το κελάρυσμά τους ακόμα, ξένε,
σε καλούν, να πιείς απ´τη δροσιά τους.
Η Πέρα βρύση και η Ετιά περήφανες που στέκουν!
Το Πλατανούλι καρτερεί ζωντόβολα κι ανθρώπους,
να ξεδιψάσουν και δροσιά στον ίσκιο να χορτάσουν.
Καλή μου Περδικόβρυση, π´αδρόσιστο δεν άφησες κανένα...
περαστικούς και βιαστικούς και ζα και διψασμένους.....
Για χρόνια το νεράκι σου δρόσιζε το Μπουρνιά μας
και χαίρονταν περίτρανα οι γυναίκες κι μαμά μας....
Βλέπω στ´αλώνια του Μπουρνιά δυο τρία στην αράδα,
καμτσίκια π´ανεμίζουνε κι άλογα λιγδωμένα
κι απ´τον ιδρώτα τον πολύ γυαλοκοπούν στον ήλιο!
Τον αγωγιάτη πίσω τους με ψάθα να φωνάζει: Ο, ο, ο !
Το λυχνιστό χρυσόκαρπο βλέπω το σωρωμένο.
Τα όνειρα τ´αφεντικού τάχω στο νου βαλμένο.
Πέρα στ´αλώνια του σχολειού την Πασχαλοδευτέρα
γλέντι τρανό που γίνεται και δεν τελειώνει η μέρα.
Η Παναγιά βιγλάτορας τριγύρω αγναντεύει........
Δίνει ευλογίες άπειρες συνάμα και παιδεύει..
Απέναντι κι αντίκρυ της είναι το πατρικό μου!
Τις χίλιες μύριες θύμησες μου φέρνει στο μυαλό μου.......
Όλα, ωραία κι άσχημα,όλα μικρά μεγάλα τα ζήσαμε-τρανέψαμε.........
Τα ηλιοβασιλέματα στ´αλώνι μας πιο πέρα πώς να ξεχάσω;
Αγνάντευα ολόγυρα κι ο κάμπος ίσια κάτω,
κορνίζαρε τη θάλασσα με τον ορίζοντά της!
Στου Μπίνακα που πήγαινα λουλούδια να μαζέψω
στου Επιτάφιου τη γιορτή να τα εναποθέσω.
Ιδιαίτερα αγριολούλουδα, άγριες ορχιδέες
εκόβαμε, μετράγαμε χίλιες δύο ιδέες.
Αγιαντρέας και Ταξιάρχες είν´ακοίμητοι ,φρουρούν.
Της Ετιάς και ο Άι- Θαράπης κι Άγιοι Θόδωροι θεωρούν.
Του Ποιμένα το κοπάδι με χαρά τους το κοιτούν.
Απ´τον Καλό τη θάλασσα να την ξαναγναντέψω.
Μεγάλη Ράχη, Κόλυμπος, Λεσιές και Πλατανούλι.
Στα Μισοράχια ,στο Βαρκό, Χλιόβρυση, Βρωμονέρι.
Στις Λίμνες ,στου Καμπούλια μας και στο Περδικονέρι.
Σκουπάς, Αγιά Παρασκευή, Κριάκουρα, Μαλιαγκέικα
και Παλιοκάραβο που λες, όμορφα τοπωνύμια.
Όλα τους αγκαλιάζουνε αυτό το μέγα τόπο!
Από στεριά σε θάλασσα, απ´ορεινά σε κάμπο
 
απλώνεται η Μοφκίτσα μας νωχελικά κι αλάργα,
στα πόδια της σερνάμενη και η θάλασσα τη γλείφει...


Κατερίνα Μπαχάρη-Κουτσουνά  

Ευχαριστώ το Μάνθο για την κοινοποίηση τη σχετική με το ποίημά μου "ΜΟΦΚΙΤΣΑ" και δράττομαι της ευκαιρίας να μιλήσω ταπεινά για τον εικονιζόμενο: Είναι ο πατέρας μου!
Όπως όλοι σχεδόν οι πατεράδες στα χωριά ασχολήθηκε με τη γεωργία και η διαφορά ίσως έγκειται στο ότι αυτός ήταν μορφωμένος γεωργός! Είχε τελειώσει το σχολαρχείο της Ζούρτσας και ήταν άριστος μαθητής!
Ζήλευα και θαύμαζα μαζί τον καλλιτεχνικότατο γραφικό του χαρακτήρα, την ευγένεια της ψυχής του ,που την εξέφραζε σε κάθε περίσταση, χωρίς να κάνει διακρίσεις! Όλοι στο χωριό είχαν να πουν ένα καλό λόγο για: "το μπάρμπα Δημητράκη το Μπαχάρη"! Για το μειλίχιο χαρακτήρα του, που με τη γνώση του αφόπλιζε τον συνομιλητή του ή τον έφερνε στα μέτρα του και έκαναν ευχάριστους εποικοδομητικούς διαλόγους!
Φιλόξενος σε βαθμό υπερθετικό με ό,τι φτώχεια είχε ,προσκαλούσε τον περαστικό, το φίλο για ένα κρασί!
Και τότε ήταν που άνοιγε τον ασκό των απωθημένων του και άδειαζε την ψυχή του, φορτώνοντας τα στην όμορφη συζήτηση που άνοιγε και δεν έλεγε να την τελειώσει !
Όταν παλιότερα έκανε χρέη δασκάλου ο αείμνηστος ιερέας Γεώργιος Κριτσέλης ή όπως τον αποκαλούσαμε όλοι: "ο παπαγιώργης", από απόσταση βοηθούσε σε κάποια μαθήματα τον ιερέα και λόγω ταπεινοφροσύνης δεν το γνώριζε ούτε το σπίτι του! Εμείς το μάθαμε πρόσφατα.
Ορφανός από πολύ μικρός φορτώθηκε στους νεανικούς του ώμους το βάρος της ευθύνης για μια χήρα μάνα και δυο αδελφές ,ευθύνη που τον απέτρεψε από περαιτέρω σπουδές ! Η μάνα του, η γιαγιά μου, γυναίκα αντοχής,που ήξερε ν´αντιμετωπίζει στωικά τις δυσκολίες της ζωής, με καρτερία, αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα, άδικα τον παρότρυνε να φύγει από το χωριό και να συνεχίσει τις σπουδές του. Δυστυχώς υπήρξε δέσμιος των λανθασμένων πεποιθήσεων της εποχής και η κοινωνία έχασε ένα σημαντικό μυαλό, που θα μπορούσε να είχε προσφέρει σημαντική πνευματική τροφή στην κοινωνική ιεραρχία του τόπου ή της πατρίδας. Ήταν από τους πρώτους μαζί με άλλες δυο οικογένειες, του μπάρμπα Χρίστου και του μπάρμπα Θεοχάρη που έστειλε κορίτσια στο σχολείο έως αποπεράτωσης των σπουδών τους. Ίσως να τον είχε επηρεάσει η αδικία του εαυτού του, αλλά περισσότερο ,επειδή γνώριζε την αξία της μόρφωσης. Τον ευγνωμονούμε γι αυτό και τον ευχαριστούμε !
Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσες να εμπιστευτείς, να συμβουλευτείς, να αγαπήσεις και να παραδειγματιστείς από αυτόν. Καλόβολος με σεβασμό στην προσωπικότητα του κάθε συγχωριανού πορευότανε μια ζωή στην οποία υπερίσχυε το καθήκον ,η ηθική και το χρέος !
Δεν ξεχνώ που πάντα κατακουρασμένος παραμέριζε την προσωπική του ανάγκη για ξεκούραση και αφοσιωνόταν στην καθοδήγησή μας στα μαθήματα .Δεν ξεχνώ ακόμα, που έφευγε από τον κάμπο(το παραθαλάσσιο τμήμα του χωριού)φορτωμένο το άλογο με ένα τρυγοκάλαθο σταφύλια και σύκα και όσο να φτάσει στο επάνω χωριό(το ορεινό τμήμα του χωριού)τα είχε φιλέψει σχεδόν όλα στους συνοδοιπόρους ,που δεν είχαν αμπέλια ή φίλους ή διερχόμενους.Παναγιά μου τι ήταν εκείνα τα σταφύλια: Τσιμπίπες, αητονύχια, ροδίτες, προβατίνες, κοκκοράρχ...,μοσχοφίλερα! Άσε τα οπωρικά: ροδάκινα, κοντούλες, κρυστάλια (αχλάδια), ασπρόσυκα, μαυρό - συκα! Θα μπορούσα ν´αναφέρω ατέλειωτες ιστορίες που χαρακτήριζαν τον πατέρα μου σαν τον καλύτερο άνθρωπο του χωριού.
Έχω και κανά δυο ιδιορρυθμίες του, όμως δεν θα τις αναφέρω καθ´ότι: "ο αποθανών δεδικαίωται"!
Πατέρα μου να είσαι ευλογημένος! Είμαι σίγουρη πως είσαι στα δεξιά και με τη μελίρρυτη φωνή σου υμνείς μαζί με τους αγγέλους το Θεό. Ναι, βέβαια, ξέχασα να πω, πως πάντοτε τραγουδούσε: "Τα δυο σου μαύρα μάτια που με κοιτάζουνε..."
"Νοσοκόμα μου ωραία...", "Μια τούρκα μάνα μάλωνε, μαλώνει με το γυιό της....", κ.τ.λ.
Η ψαλτική ήτανε η απόλαυσή του! Δεξιός, τα πάντα τα ήθελε "δεξιά" είχε πάντοτε θέση στο ψαλτήρι. Ο πατέρας μου ήταν μια κινητή βιβλιοθήκη. Διάβαζε λογοτεχνικά βιβλία μέχρι λίγο πριν το τέλος.
Θα ήτανε παράλειψη να μην αναφέρω την προσφορά του στην πατρίδα μαζί με άλλους χωριανούς στον πόλεμο του '40! Και την τελευταία στιγμή της ζωής του, που αντιλαμβανόμενος το τέλος, μας φώναξε κοντά του, μας έδωσε την ευχή του και μας είπε: "Εγώ φεύγω" μας φίλησε και ως την ώρα που έφυγε δεν ξαναμίλησε! Πλήρης ημερών, 98 γεμάτα ! Όσο ζούσε έλεγε συχνά και με κάθε ευκαιρία το παρακάτω τετράστιχο:
Εάν το γήρας βαθιά με πνίξει
και της νεότης παρέλθει ο χρόνος
ή αποθάνω και δε με βλέπεις
να με θυμάσαι εκ της εικόνος.
Εμείς τα παιδιά του, θεωρήσαμε ότι πολύ θα του άρεσε να τον συνοδεύει στην αιωνιότητα και το χαράξαμε στην ταφόπλακά του!
Αυτός σε γενικές γραμμές ήταν ο αγαπημένος του χωριού, γλυκός μου πατέρας!
Ευλογημένος να είσαι πατέρα ! Αιωνία σου η μνήμη !

Κατερίνα Μπαχάρη-Κουτσουνά  

Τετάρτη, 22 Μαρτίου 2017

"MOFKITSA RUN" 2ος Αγώνας δρόμου στη Μοφκίτσα!

Με μεγάλη χαρά ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η Μοφκίτσα" ανακοινώνει τη διεξαγωγή του δεύτερου αγώνα δρόμου "ΜΟFKITSA RUN".
Ο αγώνας θα διεξαχθεί στις 9 Σεπτεμβρίου ημέρα Σάββατο και ώρα 5:30 το απόγευμα. Ο αγώνας δρόμου θα είναι 10 χλμ. και 2 χλμ. Η διαδρομή είναι:  Μοφκίτσα - Λέπρεο - Φασκομηλιά - Μοφκίτσα. 
Ελπίζουμε τον δικό μας ενθουσιασμό να ενστερνιστούν όλα τα μέλη και οι φίλοι του Συλλόγου μας για μια καλύτερη οργάνωση αλλά και συμμετοχή. 
Προσεχώς θα επανέλθουμε με περισσότερες πληροφορίες!

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Γουρνοχαρά! To Έθιμο της εποχής στο χωριό μας! Παρασκευή Παστού, Οματιάς!

Τα Χοιροσφάγια, με την τοπική ονομασία «γουρ(ου)νοχαρά», ήταν το μεγάλο γεγονός των Χριστουγέννων για την περιοχή μας. Τα περισσότερα τα ζήσαμε όταν ήμασταν παιδιά και ζούσαμε μόνιμα στο χωριό.
 Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Ο οικόσιτος χοίρος ήταν τότε μια επένδυση για τους χωρικούς. Έτρωγε τα αποφάγια τους και συσσώρευε λίπος, τη βασική λιπαρή ουσία που χρησιμοποιούσαν για το φαγητό, καθώς το ελαιόλαδο ήταν είδος πολυτελείας τη δεκαετία του ’60. Η επένδυση αυτή, την περίοδο των Χριστουγέννων, έφτανε η ώρα να... ρευστοποιηθεί. Να μετατραπεί ο χοίρος σε παστό (τσιγαρίδα). Η επιλογή της εποχής σοφή, καθώς το μεν χειμωνιάτικο κρύο επέτρεπε τη συντήρηση του κρέατος εκτός ψυγείου για αρκετές ημέρες, το δε εορταστικό δωδεκαήμερο επέβαλε την κατανάλωση άφθονου κρέατος. Η διαδικασία ήταν μια γιορτή για μικρούς και μεγάλους. Επιλεγόταν σε συνεννόηση με τους γείτονες η ημέρα και με τη βοήθεια του επαγγελματία σφαγέα του χωριού και τη συμμετοχή όλων των αντρών γινόταν η σφαγή. Το γεγονός ήταν δύσκολο, καθώς το δύστροπο ζώο ήταν συνήθως τεράστιο και απαιτούσε πολλούς άντρες για να το συγκρατήσουν. Μετά την επιτυχία της επιχείρησης ερχόταν το καθάρισμα από την τρίχα με καυτό νερό (Θερμός) και το λεύκαιναν με φύλλα συκιάς. Την επόμενη ημέρα γινόταν ο τεμαχισμός και το πάστωμα για 8 ημέρες, μέσα σε μεγάλες καλαθούνες για να παίρνει αέρα αλλά για να γίνεται και η αποστράγγιση του κρέατος. Πρώτος "μεζές" στη σχάρα ο "Καρούντζος" δηλ. η τραχεία του χοιρινού μετά τη σφαγή. Βάρβαρο σπορ αλλά απαραίτητο το κρέας για την επιβίωση στο χωριό. Μετά αναλάμβαναν οι γυναίκες. Το θηριώδες πλάσμα έπρεπε να αξιοποιηθεί ολόκληρο. Ήταν μια γιορτή της σάρκας, μια χαρούμενη αναμπουμπούλα με πολύ κόπο και γλέντι. Το κεφάλι έβραζε και γινόταν πατσάς (κεφαλόποδο αυγολέμονο). Τρυφερά κομμάτια τρωγόντουσαν άμεσα σαν τηγανιά ή ψητά στη σχάρα, με τη συνοδεία κρασιού. Τα ψαχνά μαζί με το δέρμα με το απαραίτητο λίπος έμπαιναν στο αλάτι. Εντόσθια και δεύτερα κομμάτια γινόντουσαν η περίφημη "Οματιά" 
Η διαδικασία του γεμίσματος των εντέρων!
Μετά το πάστωμα 8 περίπου ημερών γινόταν το βράσιμο (Λιώσιμο). Έβραζαν χωριστά ψαχνά και δέρμα. Μετά το τσιγάριζαν και αφού κρύωνε το υλικό, γινόταν η τοποθέτηση σε δοχεία με σειρά και κάλυψη με λίπος το οποίο είχε κρυώσει και είχε γίνει μια λευκή αλοιφή. Το περίφημο παστό ή τσιγαρίδες. Η διαδικασία ήταν επίπονη καθώς η νοικοκυρά, πάνω από το καζάνι  ανακάτευε συνέχεια με μεγάλη ξύλινη για να βράσει το κρέας καλά (Ανάβραση).
 Οι δικές μου αναμνήσεις έντονες γύρω στο 1970 που παίρναμε και εμείς μέρος σαν βοηθοί στην όλη διαδικασία. Θυμάμαι την τηγανιά, τα χειροποίητα σουβλάκια και το ψητό κρέας. Αυτό που η γεύση μου αρνείται μετά από τόσα χρόνια να ξεχάσει, είναι η τραγανή και συνάμα τρυφερή λιπαρότητα των κομματιών του κρέατος. Στην τηγανιά, εκτός από κρέας και λίπος, το μόνο που πρόσθεταν ήταν ρίγανη ή θρούμπη (αρωματικά φυτά) και αλατοπίπερο. Άλλες εποχές, δύσκολα χρόνια. Σήμερα σπανίζει το έθιμο αυτό. Λίγοι το κάνουν σήμερα στο χωριό και πολλοί το έχουν μεταφέρει αυτές τις μέρες της Αποκριάς. 

Το Παστό
Μια ανάμνηση παλιά! Θυμάμαι χρόνια και χρόνια κάθε Χριστούγεννα ή σε γειτονικά χωριά τις Απόκριες  να ετοιμάζεται το περίφημο παστό. Ας θυμηθούμε έτσι μαζί πως το φτιάχναμε. Σφάζαμε το χοιρινό, το καθαρίζουμε από τις τρίχες του δέρματος (δεν το γδέρναμε) και το κρεμούσαμε να στεγνώσει και να παγώσει. Την άλλη μέρα το κόβαμε στη μέση κατά μήκος της σπονδυλικής στήλης και μετά το κόβαμε σε λωρίδες(φέρσες)  πλάτους 8-10 εκ. κάθε λωρίδα τη χαράζαμε τετράγωνα κομμάτια χωρίς να χωρίσουν τελείως αλλά να φθάσει το χάραγμα μέχρι το δέρμα. (Χαράζαμε από την πλευρά του λίπους). Μετά από το δέρμα σειρά είχαν τα ψαχνά κομμάτια του κρέατος. Αλατίζαμε πολύ καλά με χοντρό αλάτι τις λωρίδες του δέρματος αλλά και τα ψαχνά κομμάτια και το βάζαμε μέσα σε μεγάλες καλαθούνες  και το αφήναμε σε δροσερό μέρος (συνήθως στα κατώγια) για 7-8 μέρες για να το «πιάσει» το αλάτι. (πάστωμα). Μετά κόβαμε τα χαραγμένα τετράγωνα κομμάτια, τα πλέναμε να φύγει το αλάτι και τα βράζαμε σε καζάνι με νερό και αρκετό λίπος. Όταν πλησίαζε να βράσει το κρέας προσθέταμε φλούδες πορτοκαλιού και κανελογαρίφαλα.           Φθάνουμε στο τελικό στάδιο. Το τελικό στάδιο είναι το τηγάνισμα. Σε καζάνι με μπόλικο λάδι και λίπος από το ίδιο το χοιρινό αρχίζαμε το τηγάνισμα του κρέατος. Αφού τηγανιστεί όλο το κρέας, κατεβάζαμε το καζάνι από τη φωτιά, αφήναμε να κρυώσει καλά και τοποθετούσαμε το παστό με σειρά σε πήλινες στάμνες ή ειδικά δοχεία με αρκετό λίπος για να σκεπαστεί το κρέας καλά και το τοποθετούσαμε σε δροσερό και σκοτεινό μέρος. Το παστό μας ήταν έτοιμο!
Παλιά το Παστό χοιρινό εξυπηρετούσε στη διατήρηση του κρέατος την εποχή που δεν υπήρχε ψυγείο. Σήμερα είναι ένας εξαιρετικός μεζές!


ΟΜΑΤΙΑ


Υλικά: Το πνευμόνι του χοιρινού καλά πλυμένο και λίγο βρασμένο.
Αρκετές καυκαλίθρες (αρωματικό χόρτο) μαζί με άλλα λιγότερα ψιλικά χόρτα (παπαρούνες, άγριο σπανάκι του βουνού, σκορδαλίδες, φλύδα από ένα πορτοκάλι, διάφορα άλλα αρωματικά βότανα, λίγο αλάτι, πιπέρι, λάδι, κλπ).

Εκτέλεση

Πλένουμε τα έντερα του χοιρινού πολύ καλά και τα γυρίζουμε από την άλλη όψη. Τα βάζουμε λίγη ώρα με αλάτι και λίγο ξύδι να καθαρίσουν καλά. Μετά βάζουμε σε μια κατσαρόλα 2-3 λίτρα νερό και μόλις αρχίσει να βράζει ρίχνουμε το σιτάρι (Μπλιγούρι ή ρύζι) και το ανακατεύουμε συνέχεια για 10 λεπτά. Το αφήνουμε να κρυώσει μέχρι να πήξει.
Στη συνέχεια βάζουμε σε άλλη κατσαρόλα το λάδι με τις καυκαλίδες και όλα τα αρωματικά χόρτα, το πνευμόνι ψιλοκομμένα και τα σοτάρουμε. Κατόπιν ρίχνουμε σε μία λεκάνη όλα μαζί τα μπαχαρικά, το πορτοκάλι, το αλάτι, το πιπέρι και το μισό λάδι. Με το μείγμα αυτό γεμίζουμε τα έντερα χωρίς να τα πιέζουμε πολύ (με ειδικό χωνάκι).
Τέλος τα βάζουμε στο ταψί και τα τρυπάμε με μυτερό μαχαίρι πολύ καλά για να μη σπάσουν. Ρίχνουνε 2 ποτήρια νερό, λίγο λάδι σε κάθε ταψί και τα ψήνουμε στους 250° βαθμούς για 2 ώρες περίπου. Καλή σας όρεξη

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

Επίσκεψη του 3ου Γυμνασίου Πύργου και πάλι στο χωριό μας!!

Επίσκεψη του 3ου Γυμνασίου Πύργου στο χωριό μας, με τη συνοδεία εκπαιδευτικών, στο πλαίσιο των σχολικών δραστηριοτήτων τους!! Επικεφαλής των εκπαιδευτικών η κα Κατερίνα Μαρμαρινού. Ευχαριστούμε τους καθηγητές αλλά και τους μαθητές για την επιλογή του χωριού μας για δεύτερη φορά   και τους ευχόμαστε καλή επιτυχία! Στην υποδοχή και την ξενάγηση βοήθησαν ο πρόεδρος του χωριού Θάνος Γιάννης και ο γραμματέας του Πολιτιστικού Συλλόγου Ταξιαρχών Μάνθος Κατσάμπουλας!











Καθίσαμε και πάλι στα θρανία μας! Όπως παλιά!!









Πετρώματα μαθητών της εποχής του σχολειού στις δόξες του!

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

Ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ταξιαρχών "Η ΜΟΦΚΙΤΣΑ" έκοψε την Πίτα του!

Με τη συμμετοχή αρκετών συγχωριανών και φίλων, έγινε και φέτος η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του συλλόγου μας, σήμερα Κυριακή 12 Φεβρουαρίου 2017  στην Ταβέρνα της Πλάκας «Ο Γέρος του Μωριά», με καλό φαγητό, απαλή μουσική, άψογη εξυπηρέτηση μέσα σε φιλόξενο, φιλικό, οικογενειακό και ζεστό περιβάλλον! Ανταλλάξαμε ευχές για μία χρονιά δημιουργική και γεμάτη υγεία. Επίσης, εκφράστηκαν ιδέες από την Πρόεδρο του συλλόγου Ντόρα Παναγοπούλου για τις δραστηριότητες του συλλόγου για τη χρονιά που διανύουμε. Αμέσως μετά πήρε το λόγο ο πρόεδρος του χωριού μας Γιάννης Θάνος ο οποίος αναφέρθηκε σε ενέργειες που γίνονται σε συνεργασία με το Δήμο και την Περιφέρεια, ώστε να λυθούν διάφορα προβλήματα που απασχολούν το χωριό μας. Ακολούθησε η κοπή της Πίτας μας! Τυχερός ο μικρός Ανδρέας Κωνσταντάτος και εγγονός της Προέδρου. Ευχόμαστε να είναι πάντα γερός και τυχερός στη ζωή του. Όλοι περάσαμε όμορφες ώρες ξενοιασιάς, με αγαπημένα και γνώριμα πρόσωπα! 
Το  Διοικητικό Συμβούλιο  ευχαριστεί όλους όσους παραβρέθηκαν, αφού με την ενεργό συμμετοχή τους συμβάλλουν στην επίτευξη των στόχων του συλλόγου μας, που δεν είναι άλλοι από τη σύσφιξη των σχέσεων των συμπατριωτών μας και συγχρόνως μας εξοπλίζουν με δύναμη και κουράγιο να συνεχίζουμε τις προσπάθειές  μας  για το καλό των συμπατριωτών μας και γενικά του χωριού μας!
















Και του χρόνου με υγεία!